معماري امروز معماري متفات ساختن است و اين در همه دنيا رواج پيدا كرده. امروزه ديگر از هيچ الگوي خاصي در ساخت بنا ها استفاده نمي شود و حتي پروژه هاي يك معمار هم يك به يك با هم تفاوت دارند. اين در حالي است كه معماري باستاني در همه دنيا بر اساس يك نظم و الگوي خاص بنا مي شده و آن الگو در طي يك يا چند قرن پا يرجا مي مانده - البته تحكم اصناف در اين وادي نيز نقش به سزايي داشته- بنابراين الگوي زيبايي كه يك بار به وجود مي آمده سالها با تغيير اندك تكرار مي شده. اما امروزه اين تكرار ها نه تنها مزيت به حساب نمي آيد بلكه منفور و تكذيب شده نيز هست، امروزه كارفرماها به دنبال بنايي هستند كه با همسايه هايش متفاوت باشد.
البته متفاوت ساختن به خودي خود هم باعث به هم ريختن سيماي شهر مي شود اما درد بزرگ سيماي شهر هاي ايران استفاده از معماران بي سواد و يا اعمال نظر هاي بي مورد كارفرماست، كارفرما علاوه بر اينكه رح متفاوت مي خواهد از هر گونه هزينه براي طراح خوب و يا مصالح خوب بيزار است و نتيجه ...
مسلما نقد صريح معماري يك راه حل اساسي به حساب مي آيد.
واقعیت دردناکی است.مثل بیشتر واعیت های موجود در عرصه معماری و شهرسازی معاصرمان.
کاش مشکلمان فقط اصلاح مناظر و چشم اندازها و درگیری های بوم شناختی و .... بود. آنوقت دلمان را خوش می کردیم به نظام شهر سازی و تبلیغات صحیح و بنیان گرافیکی به روز شده مان ... که هیچکدام را نداریم.
"خلق را تقلیدشان بر باد برد
ای دوصد لعنت بر این تقلید باد"
اینها "چه"اش پیداست."چرایش" را اما .....
نیاز ما به مهندسین معماری پایدار و بوم شناسی و معماری در راستای فرهنگ سازگار با محیط و .... راه حل ارائه کنیم!